یه چیز باحال...

romancer


شهریور ١٣٨١ بود که با یه دختر آشنا شدم . از راه تلفن . آخه اونقدر

مغرور بودم که هیچ وقت غرور مردونم بهم اجازه نمی داد که از راه متلک

بار کردن دخترا توی خیابون برای خودم دوست پیدا کنم . هر چند که به

خاطر این غرور ٣ سال توی غم عشق دختر همسایمون سوختم و با اینکه

می دونستم اونم منو می خوادولی هیچ وقت به خودم اجازه ندادم که برم

باهش حرف بزنم . از آخر هم پرید و رفت روی بوم یه نفر دیگه نشست .

شاید اسم این غرور دیونگی باشه . اما این من بودم . من …

بالاخره بعد از چند سال از آخر ٢١ شهریور با یه دختر مظلوم و معصوم و

قد کوتاه آشنا شدم . اونقدر دوستش داشتم که وقتی براش خواستگار

اومده بود و من اول بخاطر مشکلات مالی و خانوادگی می دونستم نمی

تونم فعلا بگیرمش جواب رد بهش دادم نتونستم دوریش رو تحمل کنم یک

ماه مونده به عقدش بهش گفتم که می خوامش . اما ای کاش می

فهمیدم که جواب مثبتی که بهم داد از ته دل نبود بلکه از روی احساسات

مقطعیش بود . احساسی که نیمی از اون در گرو اون یکی رقیب بود .

رقیبی که بعد از بهم خوردن قرارشون افسردگی گرفت . اما چه میشه کرد

؟ منم این وسط عاشق بودم و تقصیری نداشتم .

ماهها با هم خاطرات گوناگونی داشتیم . خاطرات خوب و شیرین . خنده و

دعوا . قهر و آشتی . منت کشی نوبتی و …

قرار ملاقات ساعت هفت و نیم صبح . از قدم زدن توی آفتاب گرم تابستوت

تا قدو زدن توی برف و سوز و سرما و بعد هم باز گرما

به یاد می یارم اون زمانیکه به علت بیماری قلبیش توی بیمارستان بود و

من در شهر دیگه غمگین و نگران . انگار که واقعا قلب من درد می کرد .

به یاد می یارم که بعد از چند وقت که ازش خبر نداشتم وقتی باهش

صحبت می کردم ازروی ضعف و ناتوانی نفسش به شماره افتاده بود و باز

هم به یاد می یارم زمانیکه روز اولی که دیدمش از شدت معصومیت

صداش می لرزید . آخه اون مقام چهارم قرائت قرآن رو توی کل کشور در

مقطع سنی دبیرستان رو به یدک می کشید . اما مگه میشه که همچی

ن آدمی همچون آدمی بشه . چی شد که اون شد ؟ زمانیکه من برای

تحصیل توی شهرستان بودم به اون چه گذشت که معصومیتش رو باد به

باد تبدیل کرد .

٣۶۴ روز از آشناییمون گذشت که یک روز با هم قرار کوتاهی رو گذاشتیم .

آخه اون اونروز از کتابخانه حرم مشهد می یومد و من هم تازه ٢۴ ساعت

نبود که از شهرستان اومده بودم . چقدر اون روز هوا گرم بود . از همون

اول که دیدمش احساس کردم که حالش دگرگون شده . صورتش قرمز بود

. بعد از مدت کوتاهی توی کوچه پس کوچه ها بودیم که باز قلبش گرفت .

انگار که قلب من گرفت . اون نمی تونست راه بره . ما خیلی از حرم دور

شده بودیم . بهش گفتم بذار ببرمت خونتون . اما گفت که وسایلام توی

کتابخانه هست و اگه این طور برم خونه بهم شک می کنند . به ناچار و به

سختی بردمش کتابخانه . یکی از دوستاش گفت که شما ببریدش برون تا

هوا بخوره . چقدر اون روز گرم بود نمی تونستم تنهاش بذارم . گفتم

ببرمش توی خود حرم تا یه جایی خنک گیر بیاریم بشینیم تا حالش خوب

بشه . همین طور که توی حرم نشسته بودیم و داشتیم برای زندگی

آیندمون نقشه می ریختم و از راه و روش عشق و زندگی براش می گفتم

یه وقت نگاش کرد و دیدم اشک توی چشمای درشتش حلقه زده و داره

منو نگاه می کنه .

بالاخره اون چیزی ک نباید میشد شد و تند باد زندگی اونو از من گرفت .

اون توی این تند باد خیلی زود تسلیم شد و خودش رو باخت . اما من

هنوزم با اینکه پشتم از غه این تند باد خم شده و بعضی از موهام سفید

اما هنوزم مثل کوه دارم مقاومت می کنم .

چند تا از خادم ها به ما شک کردن و مارو تحویل نگهبانی حرم دادند .

خیلی نامرد بودن . خیلی . تا دنیا دنیاست نفرین هاشم از اونا بر نمی

گرده . نگهبانی حرم رو چند تا از مامورای نیروی حق کش انتظامی

تشکیل داده بودند . وقتی که داشتیم به سمت نگهبانی می رفتیم

من آروم به یکی از اون خادما گفتم الان که داریم با هم می ریم با من هر

کاری خواستید بکنید مسئله ای نیست ولی به این دختر کاری نداشته

باشید آخه اون ناراحتی قلبی داره . می دونید اون خادم چی گفت ؟ الان

که می خوام بگم جگرم داره می سوزه . گفت که به ما چه ؟ مرد م که

مرد . کی به ما کار داره ؟

وقتی رفتیم توی نگهبانی اونجا چند تا درجه دار و یه لباس شخصی بود .

اون لباس شخصی در حال بازجویی از یه نفر دیگه بود . بی چاره اون آدم .

معلوم نبود چی کار کرده بود که همچین زده بودنش که مرد به اون بزرگی

داشت گریه می کرد و التماس می کرد . هر چی بود که زوار بود و غریب .

بنازم به این زوار پرستی . اینه اون زوار دوستی مشهدی ها . اینه اون

همه توصیه در مورد خوش رفتاری با زوار امام رضا …

وقتی اون لباس شخصی موضوع رو فهمید من و اون و از هم جدا کرد .

اونو فرستادند توی یه اتاق دیگه . یه مامور هم رفتش توی اون اتاق .

نفهمیدم باهش چی کار کردند که به ٢ دقیقه نرسید که صدای گریش بلند

شد . به من که جز خدا از هیچ کس نمی ترسم و مثل کوه جلوی اونا

ایستاده بودم گفتند که برم توی بازداشتگاه .

اینجاش خیلی جالبه . میگن بابای امام رضا توی یکی از زندانهای تاریک

بنی عباس به شهادت رسید . اما آیا خود امام رضا می دونه که توی یکی

از گوشه های صحنش یه زندان ساختند که سلول سلول هست و هر

سلولش اونقدر کوچیک که نمی تونی پات رو توش دراز کنی . اونقدر تا

ک . اونقدر بد بو که لکه های خون روی موزاییکاش خشک شده .

من رو فرستادند توی یکی از اون سلول ها . توی این مدت زنگ زدند به

باباش . باباش اومد و منو از زندان اوردن بیرون . از من پرسیدند حالا چه

نسبتی با هم داری ؟ همون جواب قبلی نامزدیم . باباش ناراحت شد و

اون لباس شخصی اولین سیلی رو زد . باباش می خواست به طرف من

حمله ور بشه اما اونا جلوش رو گرفتند . می دونید چرا ؟ چون می

خواستند خودشون با کتک زدن من حال کنند .

منو دوباره فرستادند توی سلول . جایی که هیچ شاهدی نباشه جز خدا .

فکر کنم اونجا امام رضا هم نبود . شاید هم بود و به اونا القا می کرد که

منو چهار ساعت مثل یه سگ بزنند . مثل یه سگ . بعد از دقایقی از

اومدن باباش با یه تعهد ساده دختر و پدر رو فرستادند رفت . اما منو مثل

یه سگ می زدند . به خدا دروغ یست اینو که بگم که چنان سیلی هایی

رو به من می زدند که گویی توی اون زندان تاریک فلاش دوربین رو توی

چشمام می زدند . موهام رو می کشیدند . کمر بندم رو باز کردند و با همون کمر بند منو می زدند . تازه یه نیروی کمکی هم اوردند . یه سرباز

اوردند که با پوتینش بزنه توی کمرم . اما توی این چهار ساعت هرگز

سرتسلیم در مقابل اونا پایین نیووردم . چون خودم رو بی گناه می

دونستم . مگه گناه من جز عشق پاکم چیزه دیگه ای بود . تقصیر من چی

بود که اون روز قلبش درد گرفت و من مریض به حرم اوردم . همه مریض

میارن حرم تا شفا پیدا کنه نه اینکه بزننش .

هنوز هم یزیدیان هستند . اونجایی که من آی بخوام و اونا با کتک منو

سیراب کنند . پس کی برای مصیبت من گریه کنه .

بعد از اون همه کتک با انگشت نگاری آزادم کردند . مثل اینکه من دزدی

کردم . شاید هم تروریست باشم .

با بدنی خسته به خونه رفتم و موضوع رو برای خانواده تعریف کردم و به

اونا گفتم که حالا که همه چی لو رفته بریم خواستگاری تا همه چیز

آبرومندانه تموم بشه . اما پدر مغرور من به این وصلت به خاطر همون

مسائل سنتی ( برادر بزرگ اول داماد بشه – سربازی رو تموم کن –

درست رو تموم کن – شغل گیر بیار و هزارتا چیز آشغال دیگه ) رضایت

نداد .

می دونستم که حالا اون تحت کنترل هست . از طریق دوستاش ازش خب

ر می گرفتم . دوستش یه بار از خونه اونا زنگ زد و گفت آزاده میگه دیگه

حاضر به ادامه این رابطه نیست . اما من باور نمی کردم . فکر می کردم به

خاطر فشار خانواده مجبور به گفتن این مطلب هست . اصلا از کجا معلوم

که اون این حرف رو زده باشه ؟ بیست روزی گذشت و برای اولین بار بعد

از این مدت زنگ زدم خونشون . خودش گوشی رو برداشت ولی تا صدای

منو شنید فورا قطع کرد . با خودم گفتم حتما موقعیت نداره . از اون به بعد

هفته ای یکبار زنگ می زدم خونش و تا صدام رو می شنید قطع می کرد

و من هنوز با همون خیال خام . بعد از مدتی وقتی زنگ می زدم خونش ت

ا گوشی رو بر می داشت بلافاصله می گفتم یه زنگ به من بزن و اون

قطع می کرد . از آخر اواسط تابستون که من زندگی رو مثل یک مرده

متحرک می گذروندم و شب رو به روز و روز و به شب با غم و غصه

جدانشدنی به هم می دوختم یه روز زنگ زد . بهش گفتم که دلم برات

تنگ شده و هزار تا چیز دیگه . اما این آزاده دیگه اون آزاده نبود . گفت دیگه

حاضر نیست رابطه ای حتی از طریق واسطه با من داشته باشه . باز هم

من در خیال اینکه تحت فشار خانواده است باور نمی کردم . کلا سه ماه

کارم ریختن اشک و آه و ماتم و فکرو تنهایی بود و هفته ای یکبارهم زنگ

زدن به او و قطع کردن تلفن از سوی او … آه چقد روز های سختی بود

بعد از گذشت سه و یا چهار ماه با همین منوال از آخر در اوایل پاییز

تونستم با توسل به سماجت های چند ماهم با اون دوباره رابطه تلفنی

برقرار کنم . چون ترم آخر دانشگام بود نمی تونستم زیاد بیام مشهد و از

شهرستان ساعت ها با او صحبت می کردم تا او را به سمت خودم دوباره

علاقمند کنم . اما انگار واقعا من برای او مرده بودم . مثل یه سنگ شده

بود . خشک و سد و بی روح . اونقدر که بعضی وقتها عصبی میشدم و

انگار که او همینو می خواست سریع قهر می کرد و من باید یک هفته

منت کشی می کردم و او گوشی رو قطع کنه تا باز دوباره با من حرف

بزنه . اما باز هم خشک و سرد و بی روح . تویاین مدتی که به همین

منوال می گذشت خیلی وقت ها بود که زنگ می زدم خونشون و خط اونا

ساعت ها مشغول بود و باتوجه به شناختی که از او داشتم می دونستم

که با دوستاش طولانی صحبت نمی کرد . پس چرا گوشی مشغول بود ؟

یه چیزایی به ذهنم می رسید . انگار داشت بوی خیانت به مشام می

رسید . اما نمی خواستم قبول کنم . اخه باورم نمی شد . نمی خواستم

باور کنم . توی اون مدت بعد از اون دوران چند ماهه هجران جفایی که به

من می کرد بیشتر زجرم می داد . من پشت گوشی حتی التماس و گریه

کردم اما اون … آه … اون به گریه های من می خندید .

می گفتم آزاده با من این کار رو نکن . من به خاطر قلب تو۴ ساعت زیر

دست و پا کتک خوردم . می دونید چی می گفت ؟ می گفت تو بخاطر

بلبل زبونی های خودت کتک خوردی . تازه اولش هم باور نمی کرد .

بهش گفتم حرف دلت رو بزن ببینم قضیه چیه ؟ گفت که از اول مهر با

همون خواستگار اولیه رابطه پنهانی بر قرار کردن وبا این حرفش دل منو

آتیش زد .

بهش گفتم آزاده تو قدر منو وقتی می فهمی که دیگه من نیستم . اون

وقت برای بازگشت تو خیلی دیر شده . بهش گفتم نذار نفرینت کنم که

نفرین عشق زندگیت رو آتیش میده . ولی اون می خندید و از آخر هم بعد

ز چند بار قهر اون و من کشی های من یکبار برای همیشه این منت

کشی طول کشید و دیگه جواب تلفن هام رو نداد تا اینکه منو از خودش نا

امید و رنجور و دلشکسته کرد . اون برای همیشه رفت و منو با دنیایی از

غم و اندوه تنها گذاشت .

وفا کردم و جز جفا ندیدم —– از دست اون من چه ها کشیدم

از آخر آه آتشین من از سینه برخاست و بدرقه این جدایی گشت . نمی

دونم این نفرین با اون چه کرد که بعد از چند ماه به من زنگ زد و گفت از

کرده اش پشیمونه و داره چوبش رو می خوره . ولی افسوس که مطابق

مرام من وقتی مهر کسی به سختی از خونه دل من بره بیرون جاش جز

نفرت و کینه چیز دیگه ای نمیشینه . در نتیجه من هم با اون همون کاری

رو کردم که اون با من کرد . تلفن هاش رو قطع می کردم واز صفحه

زندگیم برای همیشه خطش زدم . اما ظلم و ستمی که توی این جریان به

من روا داشته شد هنوزم که هنوزه منو می سوزونه و من با خاطرات کهنه

اون آزاده می سوزم و می سازم . بطوریکه برای تسکین دردهایم دیگه به

سراغ دلم نمیرم . دلم رو یه جایی از خاطراتم دفن کردم .

اما توی این مصیبت مصیبتی که از همه بیشتر منو سوزوند کتک خوردن

توی حرم امام رضا بود . این مصیبت رو دیگه با دفن دلم هم نمی تونم از

یاد ببرم و هر از چند گاهی دل منو تا آخر می سوزونه و خاکستر می کنه

آخه من بیگناه کتک خوردم . آخه داد منو امام رضا نستاند . منی که

هرشب شهادت امام رضا از بچه گیم شله زرد بین اهالی تقسیم می

کردم . منی که به یاد پهلوی شکسته مادرش خون گریه می کنم . به

خاطر پهلوی شکسته مادرم . آخه منم سیدم . یه سید مثل جدم خونین جگر .

شنیده بودم که یه روز یه جونی داشته توی حرم امام رضا چشم چرونی

میکرده یه نفر اون جون رو سیلی میزنه و شب از شدت دست درد به

خودش می غلطیده تا اینکه می فهمه به خاطر چی بوده و از اون جون

حلالیت می طلبه و دستش خوب میشه .

یه جای دیگه شنیدم که در زمان های قدیم یه مستی همیشه میومده

توی حرم و برای زوارها مزاحمت درست می کرده و مردم از این بابت

خیلی شکایت پیش صاحب اونجا می بردند تا اینکه یه دفعه که اون آدم

مست می یاد توی حرم یه صاعقه بهش می خوره و می میره . شب یه نفر خواب امام رضا رو می بینه که داشته از اما بابت مجازات اون مرد

تشکر میکرده . امام رضا به اون مرد میگه اگه به من بود اگه هزار بار دیگه

هم می یومد توی حرم باهش کاری نداشتم ولی اون روز که بهش صاعقه

خورد حضرت عباس اومده بود زیارتم و با مشاهده این بی احترای طاقت

نیاورد و اون آدم رو مجازات کرد .

حالا من می خوام بپرسم که آیا من گناهم خیلی بیشتر از اون آدم مست

بوده که داد من ستانده نشد و اون آدما به مجازات خودشون نرسیدن ؟ من

براش یه جواب دو حالته دارم . یکی اینکه همه این روایات دروغ هست و

این دنیا حسابی نداره اما اگه این حالت اشتباهه پس حتما حالت دوم

درسته که من لیاقت ندارم . خب پس منی که لیاقت ندارم داد من ستانده

بشه . پس منی که از اون آدما کثیف تر هستم . پس حتما خود امام رضا

راضی بوده که من این طور کتک بخورم . پس من از اون دستگاه نور رانده

شدم و حق بردن بدن ناپاک خودم رو به اونجا ندارم . برای همین از اون

روز که اون اتفاق توی حرم برام افتاد دیگه به حرم نرفتم و تا خودش اونایی

که منو این جور زدند رو مجازات نکنه و خودش به من اجازه ورود نده دیگه

به حرم نرفتم و نمیرم.


نظر یادتون نره

برچسب‌ها: غمگین, بادها رفتند, و ما هم میرویم از یادها, داستان توپ, عشقی
نوشته شده در جمعه 1391/02/15ساعت 12:22 توسط ho33ein|


آخرين مطالب
» بارون
» م
» م
» یه نصیحت
» .
» سلامتی
» به کسی که تنهات گذاشت بگو
» اجازه هست روی ماه ِ شما را ببوسم؟
» ارزش
» i

Design By : Pichak